چه واژه هراسناکی !!

ریشه های جان و تنم تیر می کشند......

دختری چهارده ساله، با تنی لرزان از ترس، پس از کشمکشی سخت، در تخت، خوابش برده‌ .
خواب که نه،
کابوسی پر هراس.،از انچه بر او گذشته و انچه که بر سرش خواهد امد!

گهگاه، کابوس رنگ رویا به خود می گیرد.

چهارده ساله است....گاه شیدایی و هنگامه رویا پروری.

بهاران است و شور دشت و دلی که با تپش های تند در سینه اش بیتابی می کند...

پس با دلی ناشکیبا ، به جست و جوی این پرنده خوش اواز می شتابد و عاشق می شود.

اما، ناگهان، رویا ها دود می شوند و جای خود را به کابوس می سپارند.

تخت خونین است....از گلوگاه نازک دختر، فواره

 سرخ خون به هوا می جهد و بر چهره ای اهریمنی می نشیند.

دختر چشم می گشاید و با ناباوری به دژخیم می نگرد....
انگار دیدگانش با اخرین نگاه فریاد می زنند :  
مرا کشتی پدر ؟؟!

اما ایا هرگز عاشقی هایت در چهارده سالگی را به یاد می اوری !!!!!!!

هما ارژنگی