سروده هما ارژنگی

 

ای سر زمین من        هر جا که میروم

مهر تو در غبار سپید ستاره ها

در  بیکران   سرخ  افق های دور دست

یا بر ستیغ  شامخ آن قله های سخت

می خواندم  به خویش...

با عشقت ای بلند

در بزم دلگشا و فروزان   لاله  ها

یا در نگاه مست  غز ا لا ن تیز پا

در جام سبز و دلکش هر بیشه ی بلوط

 با  بوسه  های باد  به لبهای خشک لوت

از خویش میروم...

کم کم  بهار میرسد و دشتهای سبز

در موج سرخ و گرم شقایق شناورند

 آه   ای  بهشت  روشن  پندار های من

بر دیلمان  و تا لش و آن هگمتان پیر

 بر قله ی سهند و بر آذر  فشان او

 بر خاو ران و توس  بر آن  زابل دلیر

بر آن خلیج ماندنی و جاودان پارس

بر سیستا ن و رستم  و  ز ال  نژاده اش

بر دود مان کو رش  داد آفرین قسم

هر جا که میروم      گویی هنوز هم

 آواز سم  اسب سواران تیز تک

در کوره راههای  خاطره تکر ار میشوند...

در هر طلوع روشن خورشید خا و ران

بینم  که بهر سر فرازی این خاک زر نشان

 بنشسته بر  سمند سبک تاز افتخار

 یعقوب قهرمان...

آندم  که  دیدگان من از لابلای ابر

تا سربلند قله ی البرز می دود

آن دیو پا به بند مرا میدهد نوید

از بس کنام شرزه پلنگان جنگجوی

آرد مرا به یاد         از آرش دلیر

آن گرد شیر زاد

 کاو      جان کمانه کرد پی خصم بد نهاد  ...

ای خانه ی امید من       ای خاک پر گهر

هرگز گمان مدار       که در قلب کوچکم

تنها    نشان    ز شوکت  این یادگار هاست

تا دل درون سینه به مهر تو می تپد

ای بس امید تازه به فصل بهار هاست

بنوشته بر جبین زمان     با غرور و عشق

 تا جاودان به تارک تو افتخار هاست

 

                                              تهران بهمن ماه هزار و سیسد و هفتاد و هشت