سروده ی  هما ارژنگی

به خاک پاک تو ای مهد آریا سوگند                                                   رهی   به   جز  تو  نگیرم وگر بمیرم من

یکی   نژاده    ز   پاکان   آذر    آبادم                                                              گشاده   خاطر    و   آزاده    و   دلیرم من

زلال خون سیاووش در تنم جاریست                       هماره در دل من آرزوی بیداریست

چو   کاوه   بر  سر  بازار  دادخواهی  ها                                         همیشه زخمه ی پتک توانگرم کاریست

قسم به حرمت انسان به فر آزادی                               به   هورمزد   که   اندیشه ام    به  آیین  کرد

بدان یگانه ی جان آفرین هستی بخش                          که    جان    پاک    مرا    با    امید    آذین کرد

به   قله های    مه آلود   آسمان سایت                             تو   جان پناه    منی   ای    خجسته    ایرانم 

قسم به مهر اهورا  به چشمه ی خورشید                                   که     روز حادثه    گردافرید          میدانم

نباشد   آنکه   ترا   مانده  و   زبون بینم                                    که کاویانه درفش   تو      واژگون     بینم

نیاید آنکه در این روزگار قهر آیین                                  شهاب بخت ترا مانده و نگون بینم

به   کوه قافم  اگر   افتخار   باید جست                               چو    مرغکان    ز   سر    آشیانه   پر  گیرم

وگر برای تو از جان سپر بباید کرد                              به راه عشق تو من عاشقانه میمیرم

هزار بارت    اگر    بشکند   پر  پرواز                              وگر   وجود    تو      سوزد    ز    گرمی   آذر

اگر شراره ببارد از آسمانت باز                             خروش تازه بر اری زقلب خاکستر

تو روح زند  ه ی اسطوره های تاریخی                    که با  تو    زنده   بماند    حماسه ی انسان

تو سایه سار منی ای تناور سرسبز                            تو اعتبارمنی ای دلاور ای ایران

                                                                                        تهران خرداد هزار و سیصد و هفتاد و هشت