سراینده: هما ارژنگی

 

منم بانوی ایرانی،

همان آیینه ی حیرت فزای صنع یزدانی،

همان گنجینه ی مانای فرهنگ اهورایی،

به دستم مشعل روشنگرِ دنیای انسانی

من از بی منتهای عشق می آیم

کلید گنج مقصودم

خدایم داده فتح الباب بس اسرار پنهانی..

ز اندوهان نمی گویم، به راه مهر می پویم

که من، فرخ نژاد و بهمن و پاک و سپنتایم

زن شایسته ی دیروز و هم امروز و فردایم..

منم آن دخترِ صحرا،

همان سروِ بلندِ عشق و آزادی

که هنگام سحر در دشتهای خرمِ پوشیده از شبنم،

تمامِ بره ها در بزمِ من آواز می خوانند

و دستانِ توانمندِ من از پستانِ گاوان

 با محبت شیر می دوشند.

منم چادر نشین پر تلاشِ دشتهای دور،

همانندِ ستیغِ کوه ها آزاده و مغرور

تنورِ نان و فانوس و اجاقِ کومه ام روشن..

منم آن نقشبندی کز سر انگشتِ گهر بارم،

 به دشتِ خالیِ هر دارِ قالی، خرمنی از عشق می کارم

به شالیزارِ باران خورده با شادی، سرور و مهر می آرم..

منم دنیای شعر و گنجِ الهام و هنر، بانوی ایرانی

همان خلوت نشینِ ساحتِ پر رازِعرفانی،

همان الهام بخشِ سالکانِ عرشِ سبحانی..

طبیبم من، شفای جسم و جانِ دردمندانم،

پرستاری صبورم،مرهمِ افسرده حالانم،

یکی آموزگارِ عاشقم، استادِ آزادم،

به گاه داوری، نیکو نهاد و عادل و رادم.

منم همراه و همگام و حریف و همدم و همسر

به گاهِ نیک و بد پشت و پناه و در بلا یاور..

منم مادر،

 منم مادر، خدای کوچکِ هستی دهِ انسان

که با لالای شیرینم زمان آرام می گیرد

وبا آوازِ رنگینم زمین بیدار می گردد

و در آغوشِ پر مهرم، شقاوت رنگ می بازد

منم مادرشفای خاطرِ آزرده از آلامِ انسانی..

سخن کوته، منم شعرِ بلندِ زندگی زیبا و بی پایان

منم بانوی ایرانی و فخرِ کشورِ ایران