ملودی
ملودی ، جانِ عزیزم ، گلکم،
عصرِ یک روزِ قشنگِ پاییز
که چمن از وزشِ بادِ خزان،
مثلِ یک قالیِ پر نقش و نگار،
سر به سر رنگین بود،
به جهان خندیدی..
و چنان شاخِ گلِ نیلوفر،
به سر انگشتِ نسیم،
به تنِ شاخهِ امید و وفا پیچیدی ..
و در آغوشِ دو دلدادهِ خود
مام و بابای عزیز
کم کمک بالیدی ..
چارسالی سپری گشت و کنون ،
نازنین دخترکی شاد و غزل خوان شده ای
روشنی بخشِ دل و دیدهِ یاران شده ای
در خزانِ دلِ من،
گل صد رنگ و شکوفای بهاران شده ای
اینک ای جانِ عزیزم، ملودی،
نور بارانِ نگاهِ تو تماشا دارد
خندهِ شیرینت،
ناز بر صد طبقِ شکر و حلوا دارد
من در این روزِ قشنگِ میلاد،
از خدا می طلبم:
کوکب بختِ ترا همچو ثریا روشن
و تن و جانت را،
از ستمکاری دنیا ایمن
روزِ میلادِ عزیزِ تو مبارک بادا
دوازدهم شهریور نود و چهار هما ارژنگی