به انگیزۀ   زمین لرزه بم

                                                                                                                                                                                                                                                                                                           چکامه   از    بانو     هما    ارژنگی

 

در سحر گاهی سرد                  که فلق از خط  زیرین افق   سر میزد                          سینۀ      خاک به ناگاه   گشود

در سحر  گاهی  سرد                              دیو غرید و    زمین از نفس   دیو     تپید                     

لرزه افتاد  به خاک                           وحشت  مرگ     به   هر   گوشه     دوید

در   سحر  گاهی   سرد                             کودکان   خفته  به  ناز                   اولین مرغ  هوا   در پرواز                        

لر زه افتاد به دشت                                   لرزه افتاد     به     جان   و تن    آن ارگ   بلند

جان   به در   برده  ز  بیداد زمان                       همچو   گنجی  به دل خشک   کویر

قرن ها       مانده   به   پا                              با وقار   و   زیبا                    قصه پرداز    شکوهی   دیرین

سینه   سایید   به   خاک                        تن  به      آوار   ستمکارۀ            دیوانه    سپرد

اینک   ای  مام وطن                                  ای که سرمایۀ    بودم    بود   از   بودن    تو

اندر این           ماتم    و   اندوه    و   بلا                               داغدار   توام   ای  مادر  پیر            

ما  تمم    را   بپذیر

داغدار   توام  ای    هموطن   خانه   خراب                  خانه   ویرانی   تست       خانه  ویرانی  من

رنج   آوارگیت                   درد   پنهانی   من                                  ای  ز   هستی  شده   سیر

 ماتمم        را  بپذیر

لیکن    ای   یار   بلا   دیده    بدان          گر   چه امروز   از این   درد   گران                         همچو  نی   ناله کنان  می  مو یم

یا در این    وحشت  هنگامۀ   مرگ                           من   ز   بیداد   زمان   می  گو یم

قصۀ   غصه   و   این  مو  یه   و آه                              قصه ی     پایان     نیست

در   پی   این   شب   اندوه    فزا  ی                    سحر   رو شن   و   زیبا  یی    هست

تا   امیدی   به   دلی   میروید                                         در       سر   اندیشۀ    فردایی   هست

و   تو   ای   ارگ   در  افتا  ده  به  خاک                                  

ای  ستم   دیدۀ    پاک                 از   خرابیت   چه باک    !

من در این    کو  ر  ۀ          دل                 با گل   دشت   کویر            با  سرشکی که   به مژگان دارم

با لهیبی                         که به دامان   دارم                          خشت ها     خواهم        پخت

من    ترا  از   سر   شوق                        من   ترا   با  دل   و جان              من   ترا از    ره   عشق    و  ایمان

عاقبت   خواهم   ساخت

برج   هایی    به   بلندای   امید                  دشت   هایی   سر سبز             خانه هایی    آباد            مردمانی   دلشاد

ای  بم     ای مهد  کهنسال   سترگ                           

من   ترا   بار   دگر   میسازم                                           دیماه سال هزار و سیسد و هشتاد و دو              (      لیون فرانسه)         هما ارژنگی