سراینده هما  ارژنگی

 

ای یاوه گوی نادان،بازیچهء شغالان،

چون شیرخواره طفلان، از رسم و راهِ مردان

گویا خبر نداری!

 

تو از کنامِ شیران،  از خطهء دلیران،

گویا خبر نداری!                                ****

 

این خاکِ پهلوان خیز، این توتیای زر خیز،

با جانِ ما سرشته

پیوند جاودانش ،بر سنگِ کوه و دریا،

با خونِ ما نوشته                                 ****

 

ای یاوه گوی نادان،گویا خبر نداری

کاینجا  نه ریگ صحرا اینجا  نه سوسمار است!

اینجا تمامِ ایران،یک جنگلِ شکار است

صد ها هزار بیشه، در گوشه و کنار است

هر بیشه جایگاهِ صد شیرِ کار زار است !  ****

 

باری ز سر به در کن پندار این جزایر،

ازاین خطر حذر کن ، ای رونشسته زایر،

جان ترا بگیرد این لقمهء گلو گیر،

باید که رو بتابی زین ناخجسته تد بیر       ****

 

تنب بزرگ و کوچک، اروند رود زیبا،

آن پارسی خلیج و  بحرین  یا. بوموسا،

سر داده اند با هم ،این نغمهء فریبا:

«ما با تو نامداریم ،ای مهدِ سرفرازان

ما با تو جاودانیم ،ای سر زمینِ ایران»

 

                                                     اول اردیبهشت هزار و سیسد و نود و یک

                                                                                       هما ارژنگی