سروده ی هما ارژنگی

 

الا     ای      باد    گل بیز  گل افشان                                                                                            الا      ای      قاصد      سبز      بهاران

کنون چون بگذری از شهر یاران                                                                                     پیامم   را   رسان بر   ملک  ایران

به  خاک    پر بهایش      بوسه ها    زن                                                                              به دشت و کوه و صحرایش صلا   زن

پیامم   را  رسان    بر     شهر     تبریز                                                                                       به   خاک     پاک    آن شمس    شکر   ریز

برو     تا     مدفن    سینا     و     رازی                                                                                         سوی       گنجینه      های           سرفرازی

برو     تا      بارگاه        پیر           عریان                                                                                           همان         پشمینه پوش  آتشین جان

به دشت لوت و بر میناب و نیریز                                                                         سپاهان      و    خراسان        گهر       ریز

به       شهر      گنجه     آن     گنجینه ی   ناز                                                                               نظامی     پرور      و   افسانه      پرداز

به      کرمانشاه    و        کوه     بیستونش                                                                                 بخوان افسانه ی عشق و جنونش

بر        تا    شهر  شور انگیز شیراز                                                                                             مزار      باصفای     خواجه ی      راز

به باغ فین و درگاه امیرش                                                                                         به بسطام و بر آن سلطان پیرش

به گیل و دیلم    و   مازندرانش                                                                                      به         نیشابور     و      جمع         عارفانش

در این وادی وگر بختت شود یار                                                                                              برو     تا      منزل      سیمرغ    و     عطار

به  دشتستان     و بر دریای    هامون                                                                                              به   رود     کرخه و    اروند    و     کارون

گذاری     سوی  دریای خزر کن                                                                                          بر امواج        کف آلودش نظر  کن

به   البرز      و    به دربند      و   دماوند                                                                                             همان                  دیو     سپید       پای     در    بند

به گردان بلوچ  و کرد و تاجیک                                                                                           به ایلات غیور  دور و نز  دیک

نگر بر هی  هی  و هیهای  چوپان                                                                                                   به  شور  دلگشای      نای    چوپان

برو        تا      چادر     چادر      نشینان                                                                                                       به جمع بی ریای خوشه چینان

به رقص آ بر در میخانه ی عشق                                                                                                    به شوق   ساغر   و   پیمانه ی عشق

به   بزم   عاشق  از خود  رهیده                                                                                                        ز جان بگذشته      بر   جانان  رسیده

الا ای پیک سرسبز بهاران                                                                                                 ببر پیغام من        بر ملک   ایران

بگو    ای    خاک   پاک       آریایی                                                                                                        سرای شادی    و    نور    و    رهایی

به    هر    جایی که هستم   با تو هستم                                                                                                             ترا      ای    مام     میهن      میپرستم

اسفند ماه هزار و سیصد و هشتاد و دو

هما ارژنگی