شیر   کوه   بذ                         بابک خرم دین                                                                            چکامه از هما ارژنگی

 این   فروغ   بی زوال   و    جاودان   من  

 قبله گاه    و   جان   پناه    نیکم    این     وطن

این   همیشه سبز-    این    همیشه  پاک

این   همیشه رو  شن   و   بلند   و   تابناک

این ز  لال   تا    همیشه جاری  زمان

این    طلوع   بی  غروب   و   مهر  بی کران

این فلات   پر شکوه      ایمن  از گزند

در گذار    نیک و بد     همیشه  سربلند

  آشیان  دلفروز   و   خا نه  من    است

در       ز  ما  نه ای     چنین     تباه      و   سرد  

مهر   او         بهین   بهانه    من است

زیر   آسما  ن پر فروغ    و     روشنش

از    درون      سینه   ی    ستبر    سنگها

می   جهد      به  خاک   چشمه ها  ی    نور

وز پس غبار  میکشد   به   دوش    خاطرات    دور

سد   دفینه    عشق        سد خزا  نه       شور

گوییا    هنوز      از پس   قرون

آن زمان که  ماه        میدمد    به   ناز    پشت  کوهسار

بر   ستیغ  کوه     قلعه   گاه       بذ       می شود   عیان

وز   پس   حصار     جلوه   میکند     روح      بابکان

بابک       غیور    از فراز کوه   میرود   به   تک

در   رکاب  او   شیهه  میکشد    اسب   راهوار

این     یل   دلیر        از        نژاد    شیر

در سکوت  شب    میرود     به   پیش

سر     پناه     او       کوه     و     آسمان

در    بلو  ر   ما  ه   مو  ج   می  زند

نقش  گنگی        از عهد   باستان

می   درد   ز  هم   پر  ده ی  زمان

وز پس غبار    سالهای   دور    میشود   عیان   ---

کار و انی ا  ز     خلق   خسته   جان

دیده  نا  ر  و  ا        خو  ر   ده   نا   سز  ا

تا  زیا   نه   ا  ز   دست    تاز  یان

ما  نده از   ستم      زیر  بار   غم

فقر  و احتیاج-  جزیه   و  خراج

میکشد به دوش   بار ذمه    این خلق  ناتوان

تا بپاشد آن   بارگاه ظلم   تا بسوزد آن خانه ستم

در خیال من    جلوه  میکند      باز   بابکان

شعله میکشد در نگاه   او         گرم   و آتشین     خشم  بی امان

آن یل دلیر      شیر کوه   بذ           آن طلایه دار

در کنار او   سرخ  جامگان     جمله   جان سپار

راه   بی  عبور   کوهها بلند     قله   سر  فراز

لر  زه افکند       کاخ  ظلم  را     گرد   یکه  تاز   ----

سال های سال  - کاخ  اهرمن    در تب   شکست

سال های سال –در هراس  و بیم     دشمنان پست

سا    ل ها    نبرد         رزم    و     کار زار

سال   ها   جد  ا  ل         فتح    و  افتخار----

نقش  های گنگ   می  دود  به هم     

پنجه های شب   نقش دیگری میکشد   کنون

میشود   عیان نقش   مکر   و  خون       

    یار      نیمه   راه      --حیله   و جنون

آنکه میزدی   لاف   دو ستی  از برای   او

خنجر  جفا     می  کشد کنون        در   قفای  او---

آسمان سیاه     چهره ها دژم   خلق  نا  امید

میکشد به بند    شیر شرزه را        روبه   پلید

آه روز گار   روزگار  دون    روزگار   تار    بخت   واژگون

بابک دلیر   زیر یوغ و بند!    ژنده شیر نر بسته در کمند؟

آه از این  ستم     وای از این  فسو  ن ---

شهسوار   یل  میرود اسیر            تا به سامرا         نزد گرگ پیر

فوج دشمنان   ترک و تازیان     روز و شب همه در کنار او

لیک در قفا      قلب  ملتی     میتپد ز غم    سوکوار   او

معتصم همان  خصم بد نهاد     

بار گاه او     خانه  فساد        خود نشسته در    انتظار   او

پیر و نو جوان       کودک و کلان  

گر د        دارالعام          صف کشیده اند

بابک    غیور   با ردا  ی سرخ

بر نشسته بر      پیل   کو  هوار  

همچو شیر نر     پر   دل   و  جسور    همچو کوه بذ  سخت و ا  ستو  ا  ر

جمع    تازیان       گرد   او      به صف

نیز ه   ها    به  دست        تیغ  ها     به کف

معتصم   بر  او   بانگ   میزند  :

"مرد   نا  خلف    کیستی     ؟      بگو..

نیست     پاسخی          بهر   پر سشش

دیدگان خلق    سوی      بابکان    خیره میشود

آن دلیر  گرد    میرود     به پیش

خورده  بر  لبش    مهری  از  سکوت

نیش   خنجری    در  نگاه او

بار   دیگر  ش         میدهد   ندا:

آی   خیره   سر         -    کر  شدی   مگر   ؟  نام خود   بگو

بابک   و سکوت          یک جهان پیام  در سکوت او

زهر   نفرتش میچکد   ز  رو

معتصم    ز  خشم  نعره میکشد  :  ای بریده کام    با من   و   سکوت  ؟

آنگه از جنون میکشد غریو  :  "مرد  تیغ  زن     کتف  او   بزن"   -----

مر  دک  پلید    میرود  به پیش      می درد به تن    سرخ  جامه اش

خون  روشنش  میچکد  به  خاک     تیره میشود  آن نگاه   پاک

لیکن از غرور      تا نبیند آن   دشمن  دنی       روی  زرد او

می  زند به رخ       رنگ لاله  از   زخم  خون فشان

چهره   میکند    از   گلا ب   خون     رنگ  ارغوان

آنگه از زمین  سوی  آسمان          خیره می شود

شاد  و  پر توان   بر خدای  جان      سجده میبرد

"  آه   کردگار  -   ای  همیشه یار  - در ره  وطن      سهل   باشدم       مرگ   و افتخار –"

باز   معتصم   می  زند نهیب   :

تیغ  زن    بزن  کتف  دیگرش      برکنش  زبان     مثله کن تنش"

بابک   دلیر   در زلال     خون  آ و ر  د   خروش

واپسین ندا      از   گلوی  او     میرسد    به   گوش

"  اینک    ای   وطن   ای همیشه  پاک 

  مرگ  را چه باک      

بی بها سری   خونبهای تو  گر  فتد  به خاک   ؟"   ----

باز نقش ها       می   دو د      به هم

سایه های شب   می  کشد  مرا   سوی  آسمان

تا شکوه   عشق   تا  سرای   نور    تا   ستا  رگان

بینم آن زمان   در سکوت  شب

 روح خرمش    جلوه میکند پشت کوهسار

بانگ مبهمی میرسد به گوش از پس حصار  ---

"بابک  دلیر    خرمی   تراست    ای  بهین تبار

کی فتد به  خاک    آن   درخت   سبز

آنکه   زا  ده شد از برای  عشق

کی   شود  فنا        آن که شد فدا

در ره   وطن     بهر   افتخار     ؟       

  

               تهران   بیست و نهم دیماه هزار و سیسد و هشتاد       

              هما ارژنگی