سروده  هما ارژنگی

آندم  که خون  سرخ شفق میزند شرار                                                          بر  گور   رفته های   فرا مو ش  در   غبار

با های و هوی دجله  که فر یا د میکشد                                                                دیوانه    وار   از    ستم   روز گار      تار

پر  میزند  پرنده  ئ جانم بر آسمان                                                            تا وادی مداین  و ایوان خسروان

مر غی ز روی   کنگره ها میکند فغان                                                 کو آن شکو ه و شوکت بگذشته مهان   !

از ژرفنای خاطر ه گنگ روزگار                                              من روز های گمشده را جست و جو گرم

بر جای آن بزرگی وسامان و سروری                                 این پشته های خاک سیه نیست باورم!

چون دجله با هزار دریغ و فسوس و درد                                                     فریاد   میکنم     که   مرا   از   تو   یاد     باد

دستی ز چنگ و بند زمان سازدم رها                                                     تا راندم  به درگه آن خسروان  راد

در  آسمان     یاد   من   آن     یا د گا  ر  ها                                                          همچون  شهاب ها ی پراکنده  میشوند 

ایوان و  کاخ و آنهمه مردان نامدار                                     یک یک به پیش چشم ترم زنده میشوند

تالار های روشن و شور آفرین کاخ                                                  با آن  نما د   های    دلا  رای مر مرین

وان فرش  بی بدیل مرا میکشد  به خویش                                    تا   بنگرم  نشان   بها ران   دلنشین

یک سو نشسته بر سر تخت اردشیر  راد                                            شاهی که فر و رامش دیرین بنا نهاد

دشمن ستیز مردی و فرخ نژاده ای                                                  کاو بر شکوه گمشده جانی دوباره داد

سوی دگر حکایت داد است و داوری                                     نوشین روان و خسروی و داد گستری

بوذرجمهر    به منش  آن مرد  گوهری                                                            آگه    به   درد    مرد م   و      آیین    کشوری

برزویه  آبروی   پزشکان  پر  هنر                                                             دارد    ز   رمز و راز    کتب   خانه  ها    خبر

گنج سخن نهاده  فرا  روی روزگار                                                      از سر زمین هند  و  ز  یونان  و   باختر

شا پور سر فراز  شهنشاه  پهلوان                                                          پاد افرهی  شگفت  دهد  بهر   تازیان

تا ننگرد به دیده ی ناپاک    دشمنی                                                     بر  خاک   پاک    میهن   و  بر  فره   کیان

آوای گرم باربد و زخمه های تار                                                    آرد   پیام   خرمی    و    شا دی    بهار

گویی   به   بامشاد    و نکیسا  زند  صلا                                       سر کن سرود تازه که سبز است روزگار

آنجا نشان خسرو  وشیرین  دلر با ست                                   شبدیز وخیل زبده سواران تیز پاست

بزم هنر  به جلوه ی بهرام  تا   سحر                                  از لو لیان شنگ و خوش آواز پر صداست

سر خوش ز بزم شادی یاران نغمه ساز                                           در  بیکران     خاطره  پرواز می   کنم

گاهی به چنگ زخمه ی مستانه میزنم                                                 شیرین سرود خسروی آغاز میکنم

من بی خبر ز خشم بد  آهنگ روز گار                                   آسوده دل ز فتنه و نیرنگ  روز گار

غافل   که از فراز مرا می کشد به زیر                                        می کوبدم به سنگ   سیه چنگ روزگار

یکباره   آسمان چو شب تار می شود                                          گیتی  کبود     و  تیره    و غمبار  می   شود

وان روزگار تلخ تر  از زهر شوکران                                    بر  روی سینه ام  همه آوار  می  شود

بینم  کنون  ز تازش  خونریز تازیان                                              آشفته     می شود    همه  آرام  مردمان

بر خاک می فتد سر گردان و سر وران                                     بر باد می رود فر و فرهنگ   باستان

فرش  بهار سان که بود رشک نو بهار                              گوهر نشانده پرده ی زیبای زرنگار

آن تاج و تخت و جامه شاهان کامکار                                 گنجینه های مانده ز دوران به یادگار

چون میدرد  درفش کهنسال  کاویان                                      تاراج میشود   به کف خیل جاهلان

ایرانی   نژاده     به   پندار      دشمنان                                                         یکباره میشود  عجم و گنگ و ناتوان

دیوان و دفتر و کتب دانش و خرد                                              در کام شعله های ستمکاره می روند

آزادگان به نام  موالی  چو بر دگان                                               آماج   جهل مردم بی مایه می شوند

اینجا   دگرز شوکت دیرین نشانه نیست                                    ایوان و کاخ و بارگه خسروانه نیست

بانگ سرود و زخمه چنگ و چغانه نیست                          یا آتشی که برکشد از آن زبانه نیست

تاق کهن  رهیده  ز توفان سال و ماه                                                  تنها   نشسته همچو    دلیری     به   بارگاه

با    پیکر شکسته   به من   میدهد    ندا                                                      بنگر به آسمان که چه سان می دمد پگاه !

اینک تو با دمیدن خورشید زر نشان                                   باید که وارهی ز  غم و  شاد و پر توان

گامی نهی دو باره بر آیین رفتگان                                              تا روز سر فرازی ایران جاودان

 

بیست و دو خرداد ماه هزار و سیسد و نود                                                                                       هما ارژنگی