ایران نفسِ پر شررِ زنده دلان است

چون روح ، روان در تنِ این کهنه جهانست

تا بر سرِ او سایه زند فره یزدان

بی هیچ گمان زنده جاویدِ زمانست

زنهار به پندارِ عبث گربه مخوانش

کاین بوم گرانسنگ همان شیرِ ژیانست

 

بیست و نهم دیماهِ نود و سه           هما ارژنگی