ملودی ، جانِ عزیزم ، گلکم،

عصرِ یک روزِ قشنگِ پاییز

که چمن از وزشِ بادِ خزان،

مثلِ یک قالیِ پر نقش و نگار،

سر به سر رنگین بود،

به جهان خندیدی..

و چنان شاخِ گلِ نیلوفر،

به سر انگشتِ نسیم،

به تنِ شاخهِ امید و وفا پیچیدی ..

و در آغوشِ دو دلدادهِ خود

مام و بابای عزیز

کم کمک بالیدی ..

چارسالی سپری گشت و کنون ،

نازنین دخترکی شاد و غزل خوان شده ای

روشنی بخشِ دل و دیدهِ یاران شده ای

در خزانِ دلِ من،

گل صد رنگ و شکوفای بهاران شده ای

اینک ای جانِ عزیزم، ملودی،

 نور بارانِ نگاهِ تو تماشا دارد

خندهِ شیرینت،

ناز بر صد طبقِ شکر و حلوا دارد

من در این روزِ قشنگِ میلاد،

از خدا می طلبم:

کوکب بختِ ترا همچو ثریا روشن

و تن و جانت را،

از ستمکاری دنیا ایمن

روزِ میلادِ عزیزِ تو مبارک بادا

        دوازدهم شهریور نود و چهار             هما ارژنگی