در سوگ مرزبانان سرزمینم     مرزبان ناموسِ سرزمین است

 

ای سرافرازِ وطن

ای تو سربازِ وطن

خونِ پاکت چون به روی خاک ریخت

آبروی دشمن سفاک ریخت

تا که جانت سوی بالا پر کشید

مامِ میهن سینه اش از غم درید

در غمت تنها نه یک مادر که ما

با دلی بشکسته در سوک و عزا

در ره پاسِ وطن هم سنگریم

سنگِ خارا، کوهِ آهن، آذریم

دردمندِ سینه چاکِ توایم

سربلند از جانِ بی باکِ توایم

آنکه در راهِ وطن گردد فدا

کی رباید مرگِ تن او را زِ ما ؟

ای دلاور، تا جهان باشد به جا

زنده و پاینده ای در یاد ها

 

هشتم اردیبهشت نود و شش   هما ارژنگی