چکامه سرا : هما ارژنگی

 

فرزندِ ایران، ای سروِ آزاد

بیخِ ستم را  بر کن ز بنیاد

هم پای رستم، هم گامِ آرش

برخرمنِ غم بر زن تو آتش

تا کی چو موجی در خود شکسته

در بسترِغم تنها نشسته

تارِ امید ت از هم گسسته

زنجیرِ ماتم پای تو بسته؟!

بنگر که اینک، موجی خروشان

چون گردبادی  تند و خروشان

چونان فروغی همسانِ خورشید

کاو سر بر آ رد از بامِ امید

می کوبد از شوق بر سینه هامان

می خواند از مهر، کای هم تباران،

در کشورِعشق  ما سر سپاران

در راهِ ایران  بگذشته از جان

در خاکِ پاکش چون ریشه داریم

هم عهد و پیمان ره می سپاریم

این جا نشانی از ما و من نیست

سودای نازش جز بر وطن نیست

اینک که هر سو پیکانِ دشمن

دارد نشانه بر جانِ میهن

اینک که مامِ یکتای ایران

می بارد ازغم  اشکش به دامان

بر خیز و بگسل زنجیرِ زندان

وز آتشِ عشق شب را بسوزان

دادِ وطن را مردانه بستان

طومارِ دشمن در هم بپیچان

تا باز تابد با مهرِ یزدان

فرِ کیانی بر ملکِ ایران

 

هما ارژنگی   تهران  سی ام خرداد نود و هفت