سراینده  هما ارژنگی 

                                                  

رنگِ انسان دوستی  از چهرهِ دنیا پریده

روی بومِ آسمان طرحی زبی رحمی کشیده

مردمان ، در زیرِ تیغِ جانیانِ آتش افروز

نیمه جانِ عشق را دیگر نفس بر لب رسیده

مرغِ زرین بالِ آزادی به خون غلتیده نالان

دشنهِ ی این دیو خویان بال پروازش بریده

دوزخِ خشم وشقاوت،این تنورحرص و شهوت

همچو خون آشامِ پیری خون هستی را مکیده

پوستینِ میش برتن ، ناکسان زان سوی روزن

در پی سلاخیِ این خاکِ در ماتم  تپیده

از پسِ این پرده پیدا، فتنه جویانِ هیولا

سوی بازی رهسپار و مهره ها از پیش چیده !

لیک من با اینهمه غم ، بسته ام امیدِ مبهم

بر بهارِپای در راه و پرستوی رمیده

 

لیون بیست و هشتم بهمن ماه نود و چهار  هما ارژنگی

دیدگاه خود را بنویسید


تصویر امنیتی
تصویر امنیتی جدید