سروده ی هما ارژنگی

 

کیست اینسان در من و از من نهان                                                    نقشبند     جمله ی      صورتگران؟

کیست   این صورت  نگار  بی  صور                                                               خازن  گنجینه    های             پر گهر؟

عطر سای        طبله ی     عطار   ها                                                                                       رونق      افزای    همه     بازار     ها

آخرین     سرمنزل    دیوانگان                                                                               واپسین       حیرتگه      فرزانگان

کیست اینسان میدمد چون آفتاب                                                        از نگاهم میرباید    ابر خواب؟

چون به درگاهش سر عجز آورم                                                                         ارمغان، جان را به اکرامش برم

میدمد   در جسم من    جانی   دگر                                                                                دلگشا   باغی                        گلستانی    دگر

ایکه جانت بندی میل و هواست                                                      گنجها ،   بنهفته   در   ویرانه   هاست

تا  که نفس خود  عمارت میکنی                                                                           گنج  جان  خویش  غارت میکنی

گر تو خار خواهش از دل برکنی                                                                     میدمد     در   خار زارت       گلشنی

از جمادی سنگ در رنج و عناست                                                  خاک   با پندار رویش   آشناست

راز    سبز دانه    در     افتادگی  ست                                                           مایه ی احیای او نفی خودی ست

دانه ای افکنده شو در خاک خویش                                                          گل برویان از گل ِغمناک خویش

یا که   بستان   تیشه    و   فرهاد     شو                                                                                      از     حصار    سنگی  ات      آزاد     شو

عشق آن فرهاد با سنگ آشناست                                                        تیشه اش ویران کن بنیان ماست

میزند بر سنگ      و    افشاند  گهر                                                                                همچو   ـ نی          کاندر    دل  او         نیشکر

از حجر       باغ    و    شجر    بار آورد                                                                        تلخ  ها  را          سوی   شیرین   می برد

لاجرم،اندر مصاف جان و تن                                                                  تیشه بر کف،کوهکن باید شدن

کوه تن   را    بشکن ای   شیر   دلیر                                                          تا بر اری   خود زسنگت  جوی شیر

      

 

ا

 

دیدگاه خود را بنویسید


تصویر امنیتی
تصویر امنیتی جدید