سروده ی هما ارژنگی

یادگار    سفری    حیرت   آفرین     و حضوری       عاشقانه   در بارگاه     حضرت مولانا

 

میروم      در     کو چه های       عاشقی                                                                                                     در    دل   و   جانم     هوای    عاشقی

ضربه های   عشق    در   رگهای من                                                                                           سرخو ش   در  هی هی  و هیهای   من

از    کدامین   نغمه    من  شوریده ام                                                                                           یا    کدا  مین   راز      پنهان     دیده ام   ؟

در     دلم      نقبی     گشوده    سوی     او                                                                                           می روم    تا        بی    نشان    کوی      او

ساکن ، اما        جمله    جانم در  سماع                                                                                               سوی  شمس     و آسمانم      در    سماع

درگه   مولای  جانم پیش روست                                                                                      نیستی      در     لامکانم      آرزوست

این     روان  پرور     حریم   دلگشا                                                                                               پلکان     فرش      و      عرش     کبریا ،

نفحه  ای از  باغ  روح افزای اوست                                                           قطره ای   از بیکران  دریای اوست

با  ادب  بر درگهش   سر می زنم                                                                                             چون گدایی، حلقه   بر     در        میزنم

می خروشم  آه  ای عدل  بهار                                                                                       دانه ام  من   ، قطره     بارانی       بیار

ای کلید قفل      هر   گنج    نهان                                                                                               حیرت   افز ا     تر     معمای       زمان،

ای  چو شمس از مشرقم   بر  تافته                                                                                         پود     جانم   را     به     تارت        بافته،

این   سبوی  کهنه ام  لبریز  کن                                                                                        عشق  را   در سینه ام        سر ریز کن  .

دست  یاری  میرسد  از سوی  دوست                                              میکشد آنجا که خاطر خواه اوست

پیش     مغناطیس    او   چون    آهنم                                                                      کی     توانم   لاف زد   کا نجا  «منم »

از     حضو ر     و    غیبتم    سازد       رها                                                                            «نیستم»،  تا     با تو       گویم      ماجرا

«نیستی را چون   توان   ابراز   کرد؟                                                                  چون توا ن  تفسیر  و   شرح  راز  کرد؟

حیرت آمد    رنگ  علتها   پرید                                                                           بار    دانش      های      ما     از  شاخه   چید

بی  بر  و   بی بارمان   از خویش    کرد                                                                  دورمان   از  عقل  دور اندیش کرد

ای   همه    در   بند       اوهام     و   خطا                                                                                    جنبشی       باید       که    تا    گردی      رها

عشق، از خود   بی  نیازت  میکند                                                                   شعله     جانی      پا  کبا زت     می  کند

از فروغش    نور باران     میشوی                                                                        همچو    الماسی    درخشان    می شوی

تو  چنان  نیلو فری  در لای   و  گل                                                           کز  حقارت   مانده ای  مات و خجل

سر بر آور   از   گل ای  نیلو فری                                                              تا   عیان   بینی   مقام   سروری

تا   ببینی        ساجدان    باده   نوش                                                                  جمله  در رقص     و   سماعند    و خروش

عشق  شادی گستر  و شادی فروش                                                       میزند   بر   کاسه ی سر   ها   که  ،نوش

«هستی» تو،    مایه ی   رنجوریت                                                                      «با خودی هایت»   نشان دوریت

دامن  یارت اگر افتد به دست                                                                میشوی  خود  فا رغ  از بالا  و پست

چون تمنایت        نماند  در جهان                                                                       میروی   در  جرگه  ی  آن  بیهشان

بی سر و بی دست و بی پا میشوی                                                           فارغ  از   رنج «من  و ما» میشوی

ای  خوشا    آنان  که بی پا و سرند                                                             روز  و شب  اندر  سماع  دلبرند

سوز ساز جانشان افسونگر است                                                    ناله های «این نیستان» دیگر است

بگذر     از   جان  در مقام   عاشقی                                                                   تا          توانی         برد       نام       عاشقی

تهران هشتم بهمن هزار و سیصد و هشتاد و پنج                                                                     هما ار ژنگی

 

دیدگاه خود را بنویسید


تصویر امنیتی
تصویر امنیتی جدید