کوهِ راز آلود و سپند         

 پیشکش به مردم آزاده کرمان         

 

کوهم، هزاران ساله ای یکتا

فارغ ز خشم و تندی گردون

گردن فراز و سخت و پا برجا

رامشگه دیرینِ انسانم

تندیسِ بشکوهی به دورانم

شیون کهم، من کوهِ فریادم

کاینسان اسیرِ دستِ بیدادم !  2    ****

در سینه ام از دور های دور

اشکفت ها و قلعه ها پنهان

با چشمِ بیدار و لبِ خاموش

با یک جهان گفتِ نهان در جان    ****

در نیم روزان، سایه ها بر من 3

افتد چو نقشی از یکی روزن

از روزنی بی جا و ناپیدا

بر بامِ ستوارم به ایوانی

بر کرده سر بر ماه و بر اختر

مانا و پا بر جا دژِ دختر4

بس داستان از باستان دارد

از ایزدِ مهر و آناهیتا     

شب ها به بزمِ روشنِ مهتاب

سردیسِ دختی از فرازِ کوه

خواند به گوشِ بادِ بی پروا

از رفته های دور و ناپیدا     ****

شیوش کهم ، من کوهِ کرمانم

پیرم، سپنتا کوه دورانم

من از سپنتامز نشان دارم

کو همنوایی تا که بر گویم

این تختگاهِ سرفرازِ من،5

در روزگارِ گمشده از یاد،

خود جان پناه و تختِ رستم بود .

شیر اوژنی، جوشنده دریایی

کاو جان سپارِ کشورِ جم بود     ****

کو همدلی کو مهربان یاری

تا بشنود فریادِ جانم را

تا بر گشاید گنجِ پنهانم

سازد عیان رازِ نهانم را ؟

تاقِ علی این قبله گاهِ مهر،6

خورشیدها در خود نهان دارد

گر چشمِ خواب آلوده بگشایی،

این پیرِ برنا دل به هر منزل

بینایی ات را ارمغان آرد     ****

از راز های گنبدِ گبرم،7

دردا که کس چندان نمی داند

از چهرِاین زیبای پا برجا

رازِ نهانش را نمی خواند     ****

این جا به روز و روزگارانی،

در زیرِ این تاقِ سپهر آسا

بهرِ "نشان" سنگِ گرانی بود

خورشیدِ رخشان در سحرگاهان

تا از شکافِ کوه می تابید،

آنک نخستین پرتوِ مهرش

بر چهره این سنگ می خندید

وان خنده مهرِ جهان افروز

اندر بهاران یا به پاییزان

آغازِ جشنی خسروانی بود

جشنی خجسته همچنان نوروز

یا مهرگانی فرخ و پیروز

روز نشاط و همزبانی بود    ****

من جشنگاهِ تندرستانم8

یکتای بی همتای دورانم

از جشنِ شاد و خرمِ نوروز،

چون بگذرد یک چله پیروز،

وانگه که فرِ مهرِ جاویدان،

پرتو بر افشاند به دامانم،

اندر طوافِ عاشقان گویی

چون ذره ای رقصان و چرخانم

این هفت گاهِ گردش و کرنش،

بر گردِ آن کنجِ غبارآلود،

با بارشِ نورِ جهان آرا،

چون نوش دارویی توان افزا،

شوید زِ تن رنج و تباهی را      ****

بشنو کنون ای یارِ غمخوارم

روزی اگر آیی به دیدارم،

بگذر تو از راهِ  "هزار اسبان"9

راهی همه پیچیده در اسرار

سوی  "زریسف" و  دشت و گندمزار

سوی " ترنجِ" کهنه و ویران10

بر آن دژ بشکسته و خاموش،

کافسانه ها دارد به دل پنهان

   

مهر آفرینا، مهربان یارا 

سوی من از راهِ  وفا بازا

رمزِ غبار آلودِ دوران را

زین نقش ها و سایه ها بگشا

"هربرز" پیرم،ِ گنجِ پنهانم11

استوره مانای دورانم

اول پناهِ نسلِ انسانم12

گر دل دهی بر داستانِ من

ور بشنوی رازِ نهانِ من

دیگر نگیری سهل و آسانم

 

  سراینده:  هما ارژنگی

  تهران هفتم مهر ماه 1396

 

با سپاس از سرور ناصر شجاعی، پژوهشگر و پهلوان نیک نام کرمانی

که مرا با این گنجینه سترگ آشنا نمودند و با بهترین آرزوها برای

 آبادانی روز افزون شهر کرمان.

 

  

 

 

 

دیدگاه خود را بنویسید


تصویر امنیتی
تصویر امنیتی جدید