سراینده هما ارژنگی

        به انگیزه پانزدهم اردیبهشت  روز پاسداشت شیراز

 

گاه بهار و وقت گل و فصل لاله شد                                            خون   در گلوی لاله چو  می  در  پیاله   شد

روح شراب شعر به رگهای من دوید                                           ا لهام  شاعر ا  نه    به جانم حو ا له   شد

حا لی به سوی شهر سخن می بر م نیا ز                                                 شیراز   و سر زمین ِغزلهای دلنواز

خم خانه ای ز شیرهِ شور آفرین شعر                                              گنجینه ای ز گوهر عشق و سرای راز

آنجا که شعر خواجه ام از کف برد قرار                                     خواند به بانگ ِچنگ و هم آوایی هزار

(عشق است و مفلسی و جوانی و نو بهار)                             ای  ساقیِ   فسونگر  و گلچهره  می    بیار 

نا رنج ها    شکو فه    به  تن   ایستا د ه  ا ند                                                  عطار ها    به   باغ      د کان ها  گشا ده اند

گویا  چنانکه سعدی شیرین سخن سرود،                                    (بر راهِ    باد ، عود بر آتش نهاده اند)

این شهر   دلربا    بود   از  عهد  ِ باستان                                                دارد      به روزگار   ز  استوره  ها      نشان

شهنامه گویدت که نخستین بنای آن                                          بنهاده شد به خواهشِ تهمورس جوان

با آنکه شد فسرده به دورانِ بد کنشت                                            ویرانه شد بدستِ ستمکارِ سرنوشت

از عهد ِباستان  تو ببینی به مهر و خشت                                           نامِ   ورا    زمانه    به   پایندگی     نوشت

چون ققنسی که زنده شود از دلِ غبار                                            یا همچو مرده ای که بر آرد سر از مزار،

بار  دگر  شکفته  و  زیبا  چنان   بهار                                                        سر زد  ز خاکِ غمزده  شیرازِ   گلعذار

زان پس نگینِ شعر و غزل در زمانه شد                                                    بالید و چون عقابِ  بلند آشیانه شد

شهبال ِ زر نشان چو به ملک ِ  سخن گشود                                                        در آسمان ِ فضل و هنر   جاودانه شد

آندم که رو کنی به تماشای بوستان    ،                                              یا بنگری  جمالِ   دل آرای ِ گلسِتان،

سعدی،خدای معرفت و حکمت و بیان                                                     گنجی ز شعر و شور و ادب سازدت عیان

حافظ، رهی به عالمِ قدسی گشوده است                                         از مکر ِ زاهدانِ ریایی سروده است

رمز نهفته در  دلِ عرفان  و  جذبه  را                                      در هر غزل ،به تیشه ِاندیشه سوده است

باری ،ز شهرِ راز توان بیش از این سرود                        از مردمان نیک  و هنر آفرین سرود

از خاتم و منبت و فرش و معرقش                              یا باغ و دشت و قلعه و ارگِ وزین سرود

لیکن سخن به ملکِ سخن پروران خطاست                                  گفتِ مرا، سروده ِ نام آوران گواست

من ،طفلِ بی زبانم و در مانده از بیان                                   گر از زبانِ خواجه بگویم کنون رواست

(شهریست پر کرشمه و خوبان ز شش جهت  )                             واندر میانه   با  دل ِمن   طرفه ماجراست

 

                                                                                                  اردیبهشت ماه هزار و سیسد و نود و یک خورشیدی

 

 

 

 

 

 

 

دیدگاه خود را بنویسید


تصویر امنیتی
تصویر امنیتی جدید